Een collectieve arbeidsovereenkomst (cao) is een akkoord dat gesloten wordt tussen één of meer werknemersorganisaties en één of meer werkgeversorganisaties of één of meer werkgevers en waarbij individuele en collectieve betrekkingen tussen werkgevers en werknemers in ondernemingen of in een bedrijfstak worden vastgesteld en de rechten en verplichtingen van de contracterende partijen worden geregeld.

Uit deze definitie blijkt dat de cao:

• een akkoord is: hierdoor wordt de onderhandelingsvrijheid van de sociale partners beklemtoond; de overheid komt niet tussen in de totstandkoming ervan;
• rechten en plichten vastlegt, zowel van de werkgevers en de werknemers als van de werkgeversorganisaties en werknemersorganisaties.

De cao is in het arbeidsrecht een uiterst belangrijke rechtsbron. Zij verkreeg een volwaardig juridisch statuut met de afkondiging van de wet van 5 december 1968 op de collectieve arbeidsovereenkomsten en de paritaire comités (kortweg de cao-wet).

Hoewel de inhoud van de overeenkomsten tot de contractvrijheid van de sociale partners behoort, worden tegenstrijdige bepalingen met hogere rechtsbronnen (internationale verdragen, wetten, decreten, enz.) als nietig beschouwd.

Sectorale cao's worden gesloten op het niveau van de paritaire (sub)comités door de representatieve organisaties die erin vertegenwoordigd zijn. Kappers, schoonheidszorgen en fitness worden vertegenwoordigd in het Paritair Comité 314.

Intersectorale (of interprofessionele) cao's worden gesloten binnen de Nationale Arbeidsraad (NAR). 

Daarnaast kan je in hier een overzicht raadplegen van de recent gepubliceerde of aangepaste (n.a.v. materiële fouten die optraden bij de redactie) cao's (niet uitsluitend voor PC 314), gerangschikt volgens de week waarin zij geregistreerd werden.